de val
Zet mij maar bij het vuil.
Tijdens een wandeling viel de container met sloopafval mij op en in gedachten zag ik mezelf er vanaf de rand voorover in vallen.
Zet mij maar bij het vuil.
Zo voelde ik me toen op mijn 48ste bleek dat #autisme de onderliggende oorzaak was van mijn zoveelste burn-out: op, kapot, niets meer waard.
Want ondanks dat er heel veel op zijn plek viel, viel er ook veel in duigen. De eerste opluchting maakt plaats voor verdriet, rouw, spijt, schuldgevoel. Zoveel was er niet gelukt in mijn leven, relaties, werk, studies. Ik begreep nu pas waarom.
Omdat wachten op ondersteuning na mijn diagnose lang zou duren zocht ik zelf zoveel mogelijk informatie op. Podcasts, wetenschappelijke artikelen, informatieve insta-accounts, websites, ervaringsverhalen, poëzie, docu’s, om zoveel mogelijk te leren over wat autisme is en hoe dat zit bij mij.
Én ik dook weer in het maken, in een setting waarin ik me richtte op experiment, onderzoek en beeldende kunst en waarin tegelijkertijd kon reflecteren op mijn leven. In dat proces ontstond de vorm van dit (om)vallende figuur.
Een figuur dat nog lang centraal staat in mijn werk en waar de expositie VRIJE VAL uit voortgekomen is.